Bana bak, benimle açık açık konuş tamam mı?

Senin bana duyarken benim sana duymadığım ilgiyi şimdi ağzıma tıkmana gerek yok. Hevesimi kursağımda bırakmana hiç gerek yok. Söyle, gitsin tamam mı? Anlayışla karşılayacak kapasitede olduğumu düşünüyorum. Ama günlerdir bana karşı davranışların, benim sana karşı davranışlarım… Ne oldu? Lütfen bana ne olduğunu söyle. Durduk yere öyle değiştin ki. Yanılıyor da olabilirim. Bu senin kişiliğindir belki, seni hala tanıyamıyorum. Sana karşı nasıl davranmamı istediğini anlamıyorum. Çünkü, belli etmiyorsun. Hiçbir zaman ciddi değilsin. Ciddi olmaktan korkuyor musun yoksa? Senin için neleri göze aldığımı, senin için neleri feda ettiğimin farkında değilsin. Evet belki tanıdıkça sana karşı bir şeyler hissetmeye başladım. Belki sen de beni tanıdıkça benden uzaklaşmaya başladın. Ama sadece, söyle. Söylemezsen anlayamam, bilmen lazım biraz düz mantığım. Benden kusursuz olmamı bekliyorsun. Hayallerindeki o kız olmamı bekliyorsun ama olamam. Ben buyum işte. O kıza ne kadar yakınsam o kadarım. Sana yetmiyorum belki, kabul. Ama bu beni bir anda görmezden gelmeye başlamanı gerektirmiyor. Benim de acıyabilecek bir canım var çünkü. Bunları bile görmeyeceksin sen mesela. Çünkü seni tamamen kaybetmekten korkuyorum. Bana söyleyeceğin iki kelime için kendimi parçalıyorum. Seninle ciddi konuşamıyorum seni kaybederim diye evet! Başka türlü nasıl anlatabilirim ki derdimi? Kahretsin sadece söyle. İstemiyorum seni de. Git, bıktım senden de. Salak de ne dersen de. Yeter ki bir şeyler söyle. Beni böyle bırakman çok düşüncesizce. Senin için kendimi yırtıyorum be adam! Daha ne istiyorsun benden? Sırf seninle iki laf edeyim diye saatlerce uykusuz kalıyorum. Kim için yaparım ki böyle bir şeyi başka? Belki aptalım, tamam. Ama senin bana bunu yapmanı gerektirmez. Umrunda değilim, tamam. Benimle ilgilenmiyorsun, yine tamam. Sadece bunu söyle de rahat rahat acımı çekeyim lütfen ya. Üstü kapalı cümleleri idrak edemiyorum. Açık açık konuş benimle. Ne oldu dürüstlüğüne? Ben açık konuşacağım. Sen farklısın. Benim için ne kadar farklı olduğunu anlayamazsın. Daha önce kimsede hissetmediğim şeyleri hissediyorum sende. Bana baktığında… Abi nasıl anlatılır ki böyle bir şey! Bu hissin adını bilmiyorum, öyle diyebilirim. Gülümsediğinde… Of, kahretsin. Kimseye karşı kendimi küçük düşürmek istemezdim normalde, o yüzden az da olsa duygularımı saklardım. Sende ise… Umrumda değil küçük düşüp düşmeyeceğim. Sadece kendimi aldım ve sana geldim. Gururu, bencil düşünceleri… Hepsini geride bıraktım. Sonra sanki… Tam içeri girecekken kapıyı yüzüme kapattın. Yanılıyor muyum? Benim anladığım şey bu. Evet tam bir paranoyağım. Ama sen bana açık açık bu böyle demezsen nasıl paranoyak olmam? Sanki ben, senmişim gibi. Senin canın yanıyorsa benimki de yanıyor. Sen üzülüyorsan ben de üzülüyorum. Heyecanlanıyorsan, ben de heyecanlanıyorum. Bana bunu açıkla, neden? Ben bunları hissetmek istemiyorum ki beni umursamayan birine karşı! Hissediyorum işte. Özür dilerim tamam mı? Böyle olmaması gerekiyordu, bu planlarımda yoktu ama oldu işte. Senin kararların, düşüncelerin ve diğer şeyler değişmiş olabilir. Belki hiç olmamış bile olabilir. Umrumda değil. Ne hissettiğim de umrumda değil. Hiçbir şey umrumda değil.

Neyse boşver, naber?